خطای بندگان باشد بهر حال
که تا پیدا شود عفو بزرگان

اشتباه من چه از روی بی سوادی بوده، چه خطای لفظی (به اصطلاح تُپُق) نبایستی در یک برنامه با محوریت فرهنگی رخ می داده و تاسف عمیق من از این مطلب در چند سطر نمی گنجد.
اما برنامه های کافه رادیو حاصل تلاش یک گروه سخت کوش و بی ادعاست که به صورت داوطلبانه و با صرف انرژی و وقت خودشان به تهیه برنامه می پردازندو چنین لغزشی نباید و نشاید به حساب کافه رادیو و تیم آن نوشته شود. به لیست ۷-۸ نفری که در ساخت برنامه ۵۶ شرکت داشتند نگاه کنید. وهن تلاش همه این دوستان گرامی به بهانه عیب و اشتباه من نهایت بی انصافی و بی اخلاقی است.

خلاصه آنکه خسته از راه رسیدم و آن متن پر طمطراق خواندم…آیا بگریم یا بخندم؟

از یک سو، خرسندم که یک نفر، هرچند بی اخلاق و با آن ادبیات تحقیر کننده ، به برنامه ها گوش می دهد و نظر ارائه می کند.
از سوی دیگر، یکی از پایه های اخلاقی سرزمین ما همواره آموزه های آشو زرتشت و به ویژه گفتار نیک و پندار نیک بوده که متاسفانه اثری از این پیغام در آن نوشتار موهن به چشم نمی خورد.

آنچه درسرزنش برنامه ما گفته شده نه نقدی سازنده که فسقی گزنده بوده . خامه را بسان تیغ هم می توان برای جراحی و اصلاح به دست گرفت و هم برای هتاکی و انحراف. آن سطور نه نشان از قصد انتقاد که حکایت از غرضِ عناد دارند.

با ادای احترام و تواضع ، همچنان بر سر ادعای خودم مبنی بر زن ستیزی در شاهنامه و به طور کلی در ادبیات و فرهنگ ایران می ایستم.
یکی از این ابیات (زن و اژدها هر دو ناپاک به…) از داستان سیاووش است که به خاطر نیرنگ و ادعای دروغ یک زن (رودابه) باید از آتش گذر کند تا صداقت خود اثبات نماید( باز زنی با دلبری و عشوه گری مرد معصوم بی گناه را به دام انداخته! زن دگر بار نماد فریب و گناه معرفی شده و مرد قربانی او!). فردوسی هم از این فرصت بهره جسته و زنان را به طور کل کوبیده و به مردان زنهار می دهد که از زن بد بپرهیزند(کجاست این هشدار به زنان در مورد مردان بد آنگاه که فردوسی داستان ضحاک و قصه افراسیاب را می سراید؟) اگر هم مجال دست داد نمونه های دیگری را چه در شاهنامه و چه در آثار بزرگ ادبی دیگران نقل خواهم کرد.

هدف از طرح این موضوع هتک فردوسی نیست که عجم زنده کردنش به این پارسی ما را تا امروز وامدارآن شاعر بزرگ کرده، اما انگیزه از پیش کشاندن این مساله اشاره به این حقیقت تلخ است که نگرش نسبت به زن در ایران همواره منفی بوده و اصلاح شرایط زنان مستلزم کار فرهنگی در سطح گسترده و تغییر طرز تفکر غالب در سرزمین ما می باشد.

اتفاقا ابیاتی که این دوست به آنها به عنوان ستایش از زن استناد کرده بهترین مدعا بر حقانیت سخنانی است که در برنامه ایراد شد.

این عالم ربانی به سبک سوفِسطایان یونانی در سخنانی نغز و با اشتیاق حاصل ازمچگیری از ما، اهل جاهلیت، در جایی می گوید”در ادامه شماری از بیتهای شاهنامه که به مقام بالای زن پرداخته را می‌آورم” و سپس چند بیتی را نقل می کند که “بهی” زن را یکی در “فرخ پسر”زاییدن او می داند (یعنی نخست اینکه زن بودن به زایش است و دوم آنکه هر زایشی هم پذیرفتنی نیست بلکه باید پسر زایید و نه دختر تا در زمره زنان نیک قرار گرفت!) . در ادامه همان ابیات هم شاعر می گوید که زن خوب باید موی خود را بپوشاند! این هم نمونه های ستایش زن در شاهنامه!

نگارنده چنان مست رسوا کردن ما گشته که فراموش کرده دستکم ابیاتی را که برای عتاب ما بر می گزیند با دقت بخواند و در معنی آن تامل نماید.

چه دردی است دشمنِ نادان خدایا!

مهم نیست که انتقاد کنند، اشکالی هم ندارد به هزار و یک ناسزا مارا بنوازند که چرا در تلفظ اشتباهی مرتکب شدم (دنده ام نرم دفعه دیگر حواسم را جمع کنم! ) اما

غیب ندانند مگر اهل غیب
عیب نبینند بجز اهل عیب

و دگر آنکه خطاب به شیدایان تخریب ومدعیان تنقیح باید گفت:

ننگ ها دیدیم اندر دفتر و طومارشان /دفتر و طومار ما را زان سبب پیچیده اند
ما سبکساریم، از لغزیدن ما چاره نیست /عاقلان با این گرانسگی چرا لغزیده اند؟