امشب برنامه ۱۰ ژوئن و ۱۷ ژوئن رو هردو گوش دادم. تغییر ریتم برنامه و ترانه‌ها از شادی و امید به حزن و اندوه، تصویر روشنی از وضعیت روحی مردم اینجا بود. واقعا تاسف‌آوره. به اون نماینده مجلس کانادا فکر میکنم که برای پیگیری امضاهای ایرانی‌ها، به اتاوا رفته بود و اینکه باید ظرف کمتر از یک هفته در جهتی کاملا متضاد، درخواست کنیم که همین صندوق‌های نمایشی انتخاباتی رو هم از خاک کانادا جمع کنه!
امروز ۲۶ ژوئن هست ولی هنوز خبری از برنامه هفتادم نیست. امیدوارم الان که صداهای مستقل رو در داخل ساکت میکنند و توجه‌ها به رسانه‌های خارجی بیشتر شده، برنامه‌هاتون رو به دریچه‌ای امیدبخش برای شنیدن موضوعات نشنیدنی داخل ایران تبدیل کنین. موفق‌تر از قبل.
سلقیه‌اتون در انتخاب آهنگ‌های زیبای‌ بین برنامه فوق العاده‌اس.